Leyla Gediz, Avusturya Lisesi’nin ardından sanat eğitimi için Londra’daki Chelsea College of Art and Design ve Slade School of Fine Art’a gitti; yüksek lisansını Goldsmiths College’da tamamladı. Sanatı, duygularını ifade etmekten çok onlardan arınmanın bir yolu olarak gören Gediz’in kişisel yaşam öyküsünden beslenen çalışmaları, ruhsal kompozisyonlar ve taşıdıkları melankoliyle öne çıkar. Yıllar içinde değişen kısıtlı renk paletinde sıkça karşılaşılan siyah, beyaz, gri, açık mavi ve pembe tonları, ele alınan konuların nostaljik ve duygusal yüküyle ilişkilidir. Resim ve yerleştirmelerini birbirini tamamlayan bir bütün olarak ele alan sanatçı, üretimlerini tekil yapıtlar ve süreklilik gösteren bir anlatının parçaları olarak kurgular; bu anlatı merak ve devamlılık duygusunu odağa alır.
Gediz’in “Son Katman” adlı yapıtının merkezinde, dosya ya da karton kutuları andıran katmanlarla bedeni gizlenmiş; başı, elleri ve bacakları görünür bir kadın yer alır. Selfie çeken bu figürün bir zincir aracılığıyla tencereye bağlanması, kadına toplum tarafından atfedilen rollere işaret eder. Arka plandaki pötikareli desen, dijital görsel düzenleme pratiklerinde bir görüntü silindiğinde ortaya çıkan boşluğu temsil eder. Tanıdık bir görsel dil olarak beliren bu motif, kadının toplum içinde var olamadığı ve görünmez kılındığı durumlara gönderme yapar. Bu bağlamda çalışma, kadının hem görünür olduğu hem de dışarıda bırakıldığı alanlar arasındaki gerilimi açığa çıkarır.
Resim
Keten üzerine yağlıboya
170 x 150 cm
İstanbul Modern Sanat Müzesi Koleksiyonu
Kadın Sanatçılar Fonu'yla koleksiyona kazandırılmıştır.
Kadın Sanatçılar Fonu 2024 üyeleri
Zeynep Akçakayalıoğlu, Dilara Akın, Mine Bahadır, Berrak Barut, Revna Demirören, Oya Eczacıbaşı, Şeli Elvaşvili, Esra Sarıbekir Fazlıoğlu, Selin Gülçelik, Banu İpeker, Beril Miskavi, Meltem Demirören Oktay, Suzan Sabancı, Nesrin Saroğlu, Ece Tonbul