İlgen Arzık, 1980

İlgen Arzık’ın pratiği, fotoğraf ile resim arasındaki geçişleri ve bu iki alanın birbiriyle kurduğu akışkan ilişkiyi merkeze alan deneysel bir üretime dayanır. Resim kökenli bir sanatçı olarak fotoğrafın karanlık oda olanaklarını araştıran Arzık, fotogram ve kontakt baskı tekniklerini fotoğraf kâğıdını çizme, kazıma, katlama gibi fiziksel müdahalelerle birleştirir. Suluboya, mürekkep, yağlıboya, stencil ve kolaj gibi resimsel araçlar da bu sürece eşlik eder. Rastlantısallığı kucaklayan tüm bu fiziksel ve kimyasal müdahaleler, medyumların sınırlarını bulanıklaştırırken fotoğrafın gerçeklikle kurduğu varsayılan doğrudan ilişkiyi de sorgular. Arzık, çalışmalarında kişisel deneyimleri militarizm, gündelik şiddet, erkeklik halleri, iklim krizi ve toplumsal görünürlük gibi politik ve toplumsal başlıklarla buluşturur. Ürettiği distopik sahnelerdeki hayaletimsi figürler, üstü kapalı anlatılar ve kaotik düzenlemeler aracılığıyla gerçek ile temsil arasındaki mesafenin genişleyişini sorunsallaştırır.

Arzık’ın büyük boyutlu fotogramları, bireysel hikâyelerden yola çıkarak toplumsal sarsıntıları, kaçış ve düşüş anlarını ve görünmez baskı mekanizmalarını araştırır. “Sefer’in Düşüşü” adlı yapıtı, kişisel bir anekdot üzerinden bireyin toplumsal ve politik çalkantılar içinde kendi dengesini yeniden kurma çabasını görünür kılar. Sanatçının bu distopik kompozisyonları, izleyiciyi toplumsal kırılmalarla kişisel deneyimin iç içe geçtiği çok katmanlı bir okuma alanına taşır.