Canan Tolon, 1955

Dünyanın farklı kentlerinde felsefe, tasarım, iç mimarlık ve mimarlık okuyan Canan Tolon’un mimariden yola çıkarak doğaya, çeşitli yaşam alanlarına, endüstriye, bireye ve kültürel yansımalara ulaşan geniş bir kavram anlayışına sahiptir. Sanatçı, doğa ve insan ilişkisindeki değişen dengeler ve bu ilişkiden doğan mimari izlerin kendisinde bıraktığı etkiden doğan üretimler yapar.

Canan Tolon, çevreye karşı gösterdiğimiz duyarsızlık, kültürün hapsettiği doğanın yitirilişi, bozulması ve çürümesi gibi temaları resimden yerleştirmeye uzanan bir sergileme anlayışı ile sunar. Tolon, doğa-kültür-yaşam-ölüm gibi kavramlar üzerine insanoğlunun verdiği mücadeleyi sorunsallaştırır. Saman, ot, pas gibi doğal malzeme ve süreçler ile doğanın döngüsünü ve sanatın başka yaşam düzlemlerinde nasıl devam edebileceğini araştırır. Resimleri ve düzenlemelerinde kullandığı doğal malzemeler çürüme ile başlar ve resmin bitiş süreci tamamen bu malzemelerin kontrolüne bırakılır. Sonraki resimlerinde hayalet kentler, sahibi olmayan uçsuz bucaksız topraklar ve ölümü hatırlatan savaş meydanları gibi boş, terk edilmiş, ıssız ve çorak arazileri görünür kılan sanatçı, terk ettiğimiz ve yıktığımız değerlere işaret eder.

Saman, ot ve pas gibi doğal malzemelerle çalıştığı yapıtlarla, doğanın doğal döngüsünü resimden yerleştirmeye uzanan farklı sanatsal düzlemlere taşır. Soyut imgeleri çağrıştıran “İsimsiz” adlı bu çalışma, doğanın tuval yüzeyinde bıraktığı pas, is ve kirlenme ile oluşturulmuştur. Canlı bir varlık olarak gördüğü resimlerini uzun süre doğanın inisiyatifine bırakan Tolon, organize etmeye çalıştığı pas lekeleri ile resim sanatının geometri, kompozisyon, renk, biçim, doku gibi temel elemanları arasındaki ilişkinin imkân ve imkânsızlığına işaret etmektedir.